Gedichten & gedachten pagina 8
Met dank aan de schrijvers en sprekers
Heeft iemand je wel eens verteld
Heeft iemand je wel eens verteld dat je helemaal goed genoeg bent?
Dat je mooi genoeg, lief genoeg, wijs genoeg, sterk en slim genoeg leeft?
Heeft iemand gezien hoe je je best doet te roeien met de riemen die je hebt,
om om te gaan met alles dat het leven je biedt
en dat je met alles dat je nu weet en kunt het best mogelijke doet?
Heeft iemand je al eens gezegd dat je wel even pauze mag nemen;
even rusten, even voldaan zijn omdat je voldoende doet om te voldoen?
Fluistert iemand je steun en bemoediging toe zoals: Goed zo, Toe maar,
Moet je doen, Je mag nee zeggen, Kom op, je kan het, Volhouden,
Je moet niks, Laat maar los. 't is goed, je durft het wel,
wat je ook doet, ik sta achter je
Strijkt er iemand heel zacht langs je wangen als je slaapt
en blijft diegene een tijdje glimlachend van bewondering
en trots bij je bed naar je kijken?
Zingt iemand slaapliedjes wanneer je niet kunt slapen
en kust iemand je wakker als je akelig droomt?
Is er iemand blij als je thuiskomt,
en die je succes wenst als je wegggaat?
Is er iemand die het gefluister van je dromen hoort
en je aanmoedigt ze achterna te gaan
en je bemoedigt wanneer je onderweg obstakels tegen komt?
Is er iemand om je geluk mee te vieren, onbedaarlijk mee te lachen
en ook het zwartste zwart van je depressie mee tegemoet te treden?
Zegt iemand dat ieder gevoel dat je ervaart er mag zijn en dat alles
ook weer voorbij gaat; dat 't na iedere winter ook weer lente wordt?
Houdt er iemand van elke centimeter van je lijf; van ieder vetrolletje
en ieder mager plekje, van alles dat heel en stuk en gezond en ziek is?
Is er iemand die vindt dat je mag luieren, soezen, hangen, lanterfanteren,
lummelen, rotzooien, flierefluiten en rommelen zonder dat 'het iets moet worden'?
Is er iemand die je toejuicht en zegt dat je vals mag zingen,
Gekker dan gek mag dansen, Rare kleren mag dragen,
glitters op mag als het jou uitkomt, Je eigen stijl en smaak mag volgen,
Niet mee hoeft in het gareel, Mag gillen en keihard mag lachen,
Af en toe mag spijbelen, Bonbons mag smikkelen,
Luidruchtig, kleurrijk en ongewoon mag zijn?
Is er iemand die zeker weet dat jouw intuitie altijd het beste met je voorheeft
en dat dit het kompas is waar je wel op vaart?
Is er iemand die blij is dat je bestaat en je nooit zou willen missen
omdat er niemand is zoals jij?
Weet iemand dat je altijd het beste doet dat je (op dat moment) kunt
en is er iemand die dat goed genoeg vindt, ook al kan het morgen misschien beter?
Is er iemand bij wie je tegelijk thuis bent en op avontuur, iemand
op wie je kunt bouwen zonder gevangen te zijn?
Is er iemand die teder fluistert dat je net zo perfect bent als een musje,
een sneeuwvlok, een regendruppel in de lente, een kusje van een kind?
Is er iemand die echt van je houdt?
Ik wens nu dat jij zelf diegene bent.
Ik wens je de ont-dekking:
Je was het zelf op wie je wachtte.
Uit: Schrijvend tot jezelf komen, Saskia de Bruin
Lieve God,
Mijn lichaam is ziek en ik ben zo bang, zo zwak,;
zo verdrietig. Genees me, Heer alstublieft.
Wat de woorden ook zijn die ik geacht word te zeggen,;
welke gedachten het ook zijn die me zouden kunnen bevrijden,
ik ben bereid ze in mijn gedachtewereld te laten binnenkomen.
Want ik wil verlost worden.
Geef me een wonder alstublieft.
Geef me hoop alstublieft.
Geef me vrede alstublieft.
Til me uit boven de sfeer van mijn pijn en wanhoop.
Maak elke cel klaar om herboren te worden in gezondheid
en geluk, vrede en liefde.
Want U bent de macht, deze ziekte niet.
U bent de waarheid, deze illusie niet.
U bent mijn redding, de dokter niet.
Ik ben bereid om op te staan, al het foutieve denken te laten
gaan, teneinde deze foutieve toestand los te laten.
Want dit is geen vrijheid en ik wil vrij zijn.
Dit is niet vredig en ik verlang naar vrede.
Dit is niet Uw wil voor mij, dat ik zou lijden of pijn zou hebben.
Ik aanvaard Uw wil voor mij.
Ik aanvaard Uw genezing.
Ik aanvaard Uw Liefde.
Lieve God, help me alstublieft.
Neem me mee naar huis.
Amen.
door Marianne Williamson; uit 'Illuminata'.
Nieuwsjaars - dronk
Ik drink op de mensen die bergen verzetten,
die door blijven gaan met hun kop in de wind.
Ik drink op de mensen die risico's nemen,
die vol blijven houden met het geloof van een kind.
Ik drink op de mensen die dingen beginnen
waar niemand van weet wat de afloop zal zijn.
Ik drink op de mensen die met vallen en opstaan
niet willen weten van water in de wijn.
Ik drink op de mensen die blijven vertrouwen,
die van tevoren niet vragen voor hoeveel en waarom.
Ik drink op de mensen die door blijven douwen,
van doe het maar wel en kijk maar niet om.
Ik drink op het beste van vandaag en morgen.
Ik drink op het mooiste waar ik van hou.
Ik drink op het maximum wat er nog in zit,
in vandaag en in morgen,
in mij en in jou.
(Paul Van Vliet)
Inspirerende oneliners
Geleerde onwetendheid.
Ik word nooit kwaad.
Ik krijg alleen maar een tumor.
Woody Allen
Hoe kun je terughouden vanuit kracht,
niet vanuit onverschilligheid.
Ga mee met de stroom die er is.
Een hond blaft, een kat miauwt en die situatie is zoals die is.
Er is pas wat aan de hand wanneer jij dat denkt
Leven is het meervoud van lef.
Gebruik je twijfel om je gevoeligheid te vergroten.
Toelaten dat het mogelijk is, is de 1ste stap naar ervaring.
Door meer naar binnen te gaan,
word je transparanter en liefdevoller.
Stel je voor als wind, als je eraan denkt is het weg.
Probeer daarvan te houden wat je tegenkomt in het leven.
Onprettige ervaringen laten voor wat het is.
Het leidt af van wat eronder zit.
De uitersten eraf en meer naar het midden de balans van neutraliteit.
Je niet verliezen in onbenulligheden, kom tot de essentie.
Als overbodige dingen wegvallen, ontstaat er meer ruimte.
Onderwerp is niet belangrijk maar de structuur waarmee we denken.
Het probleem is niet de oorsprong,
het is een mogelijkheid om contact
te krijgen met de oorsprong.
Op een milde manier naar problemen kijken.
De wereld is véél mooier dan we hem kunnen zien.
Hoe beter de hulpverlener in staat is te onderkennen,
wat voor hem moeilijk is aan de situatie,
des te beter zal hij met de gevoelens van mensen
om zich heen weten om te gaan.
(Dr. A. van Dantzig)
Als de orkaan van gedachten stopt,
hoor je de fluisteringen van de ziel.
Herinner je gisteren
Droom over morgen
LEEF VANDAAG.
Yesterday is history
Tomorow is a mistery
Today is a gift.
met dank aan Cor
Mysterie
Als de zon
of de maan
spreken kon
en ik hen verstaan
en zij mij horen
zou ik een vraag stellen
hoe kan ik zijn geboren
wie kan mij dat vertellen?
Ik zou willen spreken
met de bloemen
uit alle windstreken
kunnen zij een reden noemen
waarom ik hier ben gekomen
waait de wind het antwoord aan
of vraag ik aan de bomen
waar kom ik vandaan?
Met de sterren wil ik praten
of de golven van de zee
als ik de aarde ga verlaten
wie neemt mij dan mee?
zouden de bergen fluisteren
en zeggen wat ik weten wil
of zal niemand luisteren
en blijft het stil?
- will hanssen -
Woorden........
ze zitten in je hoofd
of liggen op je lippen
we leggen ze vast
zeggen ze ondoordacht
of ze komen niet als wij het graag willen
ze laten zich niet ordenen
zijn teveel
of te weinig
te hard
of te zacht
en vaak overbodig
zelden vinden we de juiste
woorden........
wat zijn eigenlijk woorden
samengevoegde lettertjes
kleine puzzelstukjes
geboren uit onmacht
toen we ooit in een ver verleden
onze ware taal verleerd zijn
de taal van ons hart
sprekend door onze ogen
en onze uitstraling
zeggend
ik zie je
ik hoor je
jij mag er zijn
jij bent speciaal
jij ziel als de mijne
mijn broeder
mijn zuster
mijn evenbeeld
IK HOU VAN JOU
Rikie van den Bosch
Stilte
stil zijn..........
in stilte zijn
niets zeggen
luisteren
met je hart
naar de stilte
in jezelf
je innerlijke stem
jouw leidraad
diep vanbinnen
is enkel te horen
in stilte
en geeft
de antwoorden
die je zoekt
die ik zoek
en altijd weer vind
in stilte............
Rikie van den Bosch
Eens.........
samen
EENHEID
alles
't AL
zijn
liefde
toen.........
denken
afgescheiden
illusies
verdichten
materialiseren
buiten
angst
naar.......
inkeer
voelen
weten
openen
verwelkomen
omarmen
binnen
en weer vinden.......
DE LIEFDE
Rikie van den Bosch
Ik ben een kind van mijn vader en de moeder die mij baarde,
een kind van God en een kind van de aarde
in hen heb ik mijn wortels, mijn erkenning en mijn waarde
hun liefde is mijn voeding voor groei
ook door hen is het dat ik zo stoei
het is niet niks als je geboren wordt
en je krijgt allerlei op je bord
wat je zelf niet hebt opgeschept
maar waarmee je wel bent behept
zij leren je hier mee om te gaan
en blijven in alles naast je staan
ook als wij denken alleen te zijn
staan zij altijd aan de zijlijn
soms in de vorm van een lieve vriendin
die je even laat zien de zin
van je leven deze dag
en dat je ontvangen mag
of de zon die je huid even streelt
en de wind die met je haren speelt
een boom die je ontdekt in de berm
ja, hij staat daar heel ferm
geworteld in de resten van een oude boom
staat hij daar zonder schroom
dat zijn cadeautjes die ik kreeg deze dag
dingen die ik gisteren nog niet zag
laten we zuinig zijn op alles van waarde
zoals je vader en je moeder die je baarde
de aarde die je voedsel geeft
en God die maakt dat je waarlijk leeft.
Rikie van den Bosch
Leven is......
meestromen
voortkabbelen
deinen op de golven
je mee laten voeren
naar die oceaan van liefde
het water zijn
één druppel klein
opgaand in die zee
mijn Lief
stroom mee
en voel het leven
door God gegeven
Rikie van den Bosch
Boeiende uitspraken
Therapie beoogt niet iemand te willen veranderen
maar heeft als doel iemand ertoe te brengen
op te houden zichzelf te veranderen.
(Dr. A. van Dantzig)
Dan doe je niet, dan ben je.
Ik ben wie ik ben en heb niets te verliezen.
Niet wat je overkomt is belangrijk
maar hoe je met die situatie omgaat.
Kwaadheid is vernauwd bewustzijn en is een tijdelijke situatie.
Als je in kuren komt, kun je erover
treuren of het inzien en er om glimlachen.
Moeilijkheden aangaan in het dagelijkse leven is als 'n klein beetje sterven.
Wat je de ander wil geven, heb je eigenlijk zelf nodig.
Ken je motief waarom je hulp wilt geven.
Al ben je 100% zeker, blijf twijfelen.
Gebruik de twijfel om je gevoeligheid te vergroten.
Vertragen of versnellen brengt je naar andere bewustzijnstoestanden.
Het vrouwtje even
Er was eens een vrouwtje dat zichzelf voorbij liep.
En dat is een hele erge ziekte.
Als ze 's morgens opstond, dacht ze aan 's middags.
Als ze 's middags aan tafel zat was het weer:" Wat zal ik vanavond eten?"
En als ze dan eindelijk 's avonds naar bed ging,
lag ze weer te piekeren wat ze de volgende dag allemaal zou gaan doen.
Telkens als ze op straat liep, rende ze zo hard dat de mensen zeiden:
"die loopt zichzelf voorbij, die vergeet te leven…."
Het vrouwtje sprak ook de hele tijd met zichzelf, om met anderen te praten,
daar had ze gewoon geen tijd voor.
Ook dat hoorde bij haar ziekte.
En weet je wat zij zei?
"Ik moet nog even….
Laat ik gauw even…
Ik kan nog net even…"
Nu was er in dit land een dokter die een heel wijs man was.
Toen hij dat vrouwtje zag en haar hoorde praten, zei hij;
"Mevrouw, U bent heel erg ziek en ik weet wat U mankeert"
"Zeg het maar eens gauw dokter, want ik moet nog vlug even…."
"Zie je, daar heb je het weer", zei de dokter,
"U bent zo haastig, U laat telkens de L liggen".
"Wat laat ik liggen?" voeg ze. " De L", zei de dokter.
"Zet de L steeds voor EVEN". " Goed dokter, ik zal het doen",
antwoordde ze en weg was ze weer.
Maar telkens als ze de L voor "even" zette, schrok ze zich dood.
"Ik moet nog L..even…, Laat ik gauw L..even…, Ik kan nog net L..even…".
Ze plofte in een stoel en zei zacht:" Ik kan nog wel even….
ik kan nog wel Leven". En vanaf dat moment liep ze zichzelf niet meer voorbij.
Ze bleef gewoon zichzelf.
Ze had een huis van binnengevonden
En wie dat vindt, wordt heel rustig.
Groetjes Chantalle
Er was eens een potkacheltje.
Midden in de wei, tussen een paar mooie bergen,
stond moederziel alleen, een heel klein potkacheltje.
Het keek rond en riep: "Hallo, ik ben een potkacheltje...,
jullie hebben mij nodig!"
Maar hoe het potkacheltje ook riep, er kwam niemand.
Het bleef daar moederziel alleen middenin het groene weiland staan,
en het werd steeds later, en steeds kouder.
Het potkacheltje riep: "Hallo, is daar iemand...,
jullie hebben mij nodig..., ik ben lief..., kom nou!"
Maar niemand kwam.
Op een gegeven moment was het pikdonker, koud,
en het miezerde zelfs.
Het potkacheltje voelde zich verdrietig en alleen,
want het begreep er niets van. Het keek rond,
maar er was niemand.
Toen besloot het potkacheltje maar:
"ik ga wat voor mezelf doen."
Het keek om zich heen, zag stukjes hout liggen,
stopte ze in zijn buikje, stak het in brand,
en dacht: "Ha..., wat is dat heerlijk!"
Het potkacheltje rekte zich lekker uit,
stookte zichzelf droog, en dacht:
"Dat heb ik toch maar eens goed voor mezelf gedaan!"
En op dat moment gingen de bossen open,
het gras ging opzij, en allemaal kleine beestjes,
en zelfs mensen, gingen om het potkacheltje heen zitten.
Het potkacheltje had dat niet eens gezien:
het was lekker bezig met voor zichzelf te zorgen.
Het dacht: "Als ik nou lekker warm ben dan red ik het wel!"
En hij straalde nog lang en gelukkig...
Uit Karma,nr.11-achtste jaargang sept. 1996
Copyright Bert van Riel Pots
A water-bearer in India had two large pots, each
hung on the ends of a pole which he carried across
his neck. One of the pots had a crack in it, while
the other pot was perfect and always delivered a
full portion of water. At the end of the long walk
from the stream to the house, the cracked pot
arrived only half full. For a full two years this
went on daily, with the bearer delivering only one
and a half pots full of water to his house. Of
course, the perfect pot was proud of its
accomplishments, perfect for which it was made. But
the poor cracked pot was ashamed of its own
imperfection, and miserable that it was able to
accomplish only half of what it had been made to do.
After 2 years of what it perceived to be a bitter
failure, it spoke to the water-bearer one day by the
stream. I am ashamed of myself, and I want to
apologize to you. I have been able to deliver only
half my load because this crack in my side causes
water to leak out all the way back to your house.
Because of my flaws, you have to do all of this
work, and you don't get full value from your
efforts," the pot said. The bearer said to the pot,
"Did you notice that there were flowers only on your
side of the path, but not on the other pot's side?
That's because I have always known about your flaw,
and I planted flower seeds on your side of the path,
and every day while we walk back, you've watered
them. For two years I have been able to pick these
beautiful flowers to decorate the table. Without you
being just the way you are, there would not be this
beauty to grace the house?
Moral: Each of us has our own unique flaws.
We're all cracked pots.
But it's the cracks and flaws we
each have that make our lives together so very
interesting and rewarding. You've just got to take
each person for what they are,
and look for the good in them.
Blessed are the flexible, for they shall
not be bent out of shape.
Remember to appreciate all
the different people in your life!