Gedichten en gedachten 06

Búscate en Mí - Zoek jezelf in mij

Ziel, zoeken moet je jezelf in Mij,
en Mij moet je zoeken in jezelf.
 
Zo heeft, o ziel, de liefde
jouw beeld in Mij kunnen prenten,
dat geen wijs schilder,
met al zijn meesterschap,
dat beeld zou kunnen maken.
 
Jij werd uit liefde geschapen,
mooi, knap en  zo diep
in mijn binnenste getekend,
dat, als jij jezelf verliest, mijn lief,
ziel, jij jezelf moet zoeken in Mij.
 
Ik weet, als jij je ooit zou vinden
getekend in mijn hart
en zo naar het leven uitgebeeld,
dat het je verheugen zou,
bij het zien van jezelf,
je zo prachtig getekend te zien.
 
En mocht je soms niet weten
waar je Mij zult vinden,
dwaal dan niet van hier naar ginds,
maar, als je Mij vinden wilt,
moet je Mij in jezelf zoeken.
 
Want jij bent mijn onderdak,
jij bent mijn thuis en verblijf,
en daarom klop ik altijd bij jou aan,
wanneer ik vind in jouw gedachten
de deur gesloten.
 
Buiten jezelf hoef je Mij niet te zoeken,
want om Mij te vinden
zal het genoeg zijn Mij alleen maar te roepen.
Ik zal dan zonder talmen naar jou toegaan
en Mij moet je zoeken in jezelf.

Theresia van Avila

Veel te laat heb ik jou liefgekregen,
schoonheid wat ben je oud,
wat ben je nieuw.
Veel te laat heb ik jou liefgekregen.
 
Binnen in mij was je, ik was buiten,
en ik zocht jou als een ziende blinde
buiten mij, en uitgestort als water
liep ik van jou weg en liep verloren
tussen zoveel schoonheid die niet jij is.
 
Toen heb jij geroepen en geschreeuwd,
door mijn doofheid ben jij heengebroken.
Oogverblindend ben jij opgedaagd
om mijn blindheid op de vlucht te jagen.
Geuren deed jij en ik haalde adem,
nog snak ik naar adem en naar jou.
 
Proeven deed ik jou en sindsdien dorst ik,
honger ik naar jou. Mij, lichtgeraakte,
heb jij doen ontbranden. En nu brand ik
lichterlaaie naar jou toe, om vrede.

vertaling door Huub Oosterhuis

PANTHEÏSTISCH GEBED

Er is een zien in het geheel
dat ogen heeft gemaakt
Zien van het geheel,
zie mij staan, zie mij aan
 
Er is een horen door het al
dat oren deed ontstaan
Oren van het al,
hoor mij gaan, hoor mij aan
 
Er is een weten van 't geheel
dat denken heeft bedacht
Weten van het geheel,
wees mijn meester, wees mijn geest
 
Er is een treurnis in het al
die bron van tranen werd
Boordeloos verdriet,
droog mijn ogen, troost mijn ziel
 
Er is iets dierbaars in 't heelal
dat harten heeft verzacht
Liefde dat lief omspeelt,
mag ik delen? Mag ik heel?

Bernhard Huijbers,

Kosmisch bidden

Ken je mij? Wie ken je dan?
Weet je mij beter dan ik?
Ken je mij? Wie ben ik dan?
Weet je mij beter dan ik?
 
Ogen die door de zon heen kijken,
zoekend  de plek waar ik woon,
ben je-beeldspraak voor iemand
die aardig is en onmetelijk ver,
die niet staat en niet valt en niet voelt
als ik, niet koud en hooghartig.
Hier is de plek waar ik woon:
een stoel op het water, een raam
waarlangs het opklarend weer
Of het vallende duister voorbij vaart.
Heb je geroepen? Hier ben ik.
 
Ik zou één woord willen spreken,
ooit, dat waar en van mij is,
dat draagt wie ik ben, dat het houdt,
en rechtop staat als een mens die mij aankijkt  en zegt:
ik ben jouw zuiverste zelf,
vrees niet, versta mij, ik ben.
Ben jij de enige voor wiens ogen
niet is verborgen mijn naaktheid?
Kan jij het hebben, als niemand anders,
dat ik geen licht geef, niet warm ben,
dat ik niet mooi ben, niet veel,
dat geen bron ontspringt
in mijn diepte,
dat ik alleen dit gezicht heb,
geen ander.
Ben ik door jou, zonder schaamte,
gezien, genomen,
door niemand minder?
Zou dat niet veel teveel
waar zijn?
 
Ken je mij? Wie ben ik dan?
Weet jij mij beter dan ik?
Ken je mij? Wie ben ik dan?
Weet je mij beter dan ik?

Huub Oosterhuis

'Vergeven betekent dat je alle hoop
opgeeft op een beter verleden.'

Jerry Jampolsky

Afscheid

Het mooiste van het leven
zijn de sporen van liefde
die we achterlaten
als we weggaan.

Met dank aan Rob

Liefde in stilte

Ik kon niet zeggen wat ik voelde
Ik heb het ook niet uitgelegd
Maar toch wist jij wat ik bedoelde

De stilte had het al gezegd…
Als ik je kuste of je griefde
In blijheid of in droefenis
Liefde is pas echte liefde
Als stilte….. taal geworden is

Met dank aan Josi

Krachtiger dan de dood…

Het is nog niet te begrijpen:
je stem niet meer te horen
jou niet meer thuis te vinden
je gezicht niet meer te zullen zien
bij het wakker worden van mijn verdriet

Het is nog niet te begrijpen:
Als anderen al weer doorleven
als bijna niemand nog je naam noemt,
zal ik jouw stem nog horen in mij,
zal ik naar jou verlangen
bij het wakker worden van mijn verdriet

Het is nog niet te begrijpen:
afscheid van jou te moeten nemen.
Het klinkt zo onherroepelijk
je zult altijd bij me blijven
Ik zal mijn verdriet niet koesteren,
maar jou een warme plek geven diep in mij

Geleefd heb je…..
tot het einde toe……

en je leeft nog………

Met dank aan Josi

Reisverlangen

Ik kwam thuis van een verre reis en vertelde de meester mijn
belevenissen. Ik had de gebruiken van vreemde volkeren bestudeerd,
ik had schitterende landschappen gezien en veel vrienden gemaakt.
Ik bracht tekeningen mee van wonderlijke dieren en gedroogde bloemen.
Met een glimlach hoorde de meester mij aan toen ik zei:

"O, kon ik morgen maar weer op reis gaan.
De wereld is zo groot, het leven zo kort.
Zelfs als ik steeds onderweg blijf zal ik veel moeten missen."
Hij gaf me ten antwoord: "Het duurt niet lang meer.
Binnenkort zul je begrijpen dat slechts één reis belangrijk is:

De reis naar jezelf.

"Uit: gesprekken met de meester van Carla Kruger (1947)

Desiderata

Wees kalm temidden van de haast en het lawaai;
bedenk welk een vrede er kan heersen in stilte.
Sta op goede voet met alle mensen,
maar zonder jezelf geweld aan te doen.
Zeg je waarheid rustig en duidelijk,
en luister naar anderen, zelfs als zij saai en onwetend zijn;
ook zij hebben hun verhaal.

Mijd luidruchtige en agressieve mensen;
zij belasten de geest.
Als je jezelf met anderen vergelijkt,
zou je ijdel kunnen worden of verbitterd,
want er zullen altijd kleinere en grotere mensen zijn dan jijzelf.

Verheug je over wat je hebt bereikt, evenals over je plannen.
Houd belangstelling voor je werk, hoe nederig dat ook moge zijn:
het is een werkelijk bezit in het wisselend fortuin van de tijd.

Betracht voorzichtigheid bij al je zaken,
want de wereld is vol bedrog.
Maar laat je niet verblinden voor de bestaande deugd:
veel mensen streven hoge idealen na,
en overal is er heldendom in het leven.

Wees jezelf.
Veins vooral geen genegenheid,
maar wees evenmin cynisch over de liefde.
Want bij alle dorheid en ontgoocheling is zij eeuwig als het gras.

Volg de loop der jaren met gratie,
verlang niet naar een tijd die achter je ligt.
Kweek geestkracht aan om beschermd te zijn bij onverwachte tegenslag.
Maar laat je gemoed niet verontrusten met een spookbeeld.

Vele angsten worden uit vermoeidheid en eenzaamheid geboren.
Volg een gezonde discipline,
maar wees daarbij zacht voor jezelf.
Je bent een kind van het heelal,
niet minder dan de bomen en de sterren.

Je hebt het recht om hier te zijn.
En of je er nu iets van begrijpt of niet,
het heelal ontvouwt zich toch zoals het hoort.

Heb daarom vrede met God, hoe je je Hem ook voorstelt.
En wat je werk en je aspiraties ook mogen zijn:
bewaar vrede met je ziel in de lawaaiige verwarring van het leven.
Met al zijn klatergoud, zwoegen en vervlogen dromen
is dit nog steeds een prachtige wereld.

Wees waarachtig.
Streef naar geluk.

Over de vogel die niet kon vliegen.

Er was eens een vogel die niet kon vliegen.
Ofschoon zij besefte dat vogels horen te vliegen,
liep zij zelf als een kuiken op de grond. Door een samenloop van omstandigheden.
broedde deze vogel een voor haar vreemd ei uit.
Het was een ei van een vogel die wel kon vliegen.
Toen het kuiken uitgebroed was, vroeg het meteen:

"Mamma, wanneer kan ik gaan vliegen?" De vogel die zelf niet kon vliegen, zei:"
"Probeer het maar zo goed mogelijk kleintje,
doe maar net als de andere vogels".
Ze wist helemaal niet hoe ze deze jonge vogel
vliegles kon geven.

Ze was ook bang om het jong uit het nest te laten,
zodat de jonge vogel zelf kon leren vliegen. Het merkwaardige was echter dat het jonge vogeltje
zich niet bewust was van zijn beperking, niet te kunnen vliegen.
Zijn dankbaarheid voor zijn moeder was zo groot dat het hem
verhinderde om tegemoet te komen
aan zijn drang om zijn vliegkunst uit te proberen. "Mijn moeder verzorgt me zo goed.
Zonder mijn mamma zou ik nu nog steeds in mijn ei zitten",
dacht de jonge vogel" en steeds herhaalde hij bij zichzelf:
"Iemand die me kan uitbroeden, kan me vast ook leren vliegen.
het is gewoon een kwestie van tijd,
het ligt aan mezelf omdat ik zo onbeholpen ben.

Misschien is het iets van een heel bijzondere wijsheid". Ja natuurlijk, dat is het !
Plotseling, zomaar op een dag, versta ik de kunst van het vliegen,
Mijn mamma die me al zover gebracht heeft zal het me ooit leren.

Naar een oude Soefi parabel.

Over de dood

Toen vroeg Amrita: spreek tot ons over de Dood.

En hij zei:
Je wilt het geheim van de dood weten.
Maar hoe zul je dat vinden tenzij je zoekt in het hart van het leven?
De uil die alleen in de nacht kan kijken kan het mysterie van het licht niet kennen
Als je echt de ziel van de dood wilt kennen, open je hart dan voor het leven
Want leven en dood is een, zoals de rivier en de zee ook een zijn.

In de diepten van je hoop en je wensen,
ligt de stille kennis van het gindse
En zoals zaden die dromen onder de sneeuw
droomt jouw hart van de lente
Vertrouw op de dromen,
want in hen ligt de poort naar de eeuwigheid
Je angst voor de dood is alleen het trillen van de schaapherder
als hij voor de koning staat die zijn hand oplegt om hem eer te betonen.

Hij zal het merk van de koning dragen en is dat niet vreugdevol?
Maar toch houdt hij zich meer bezig met het trillen van zijn angst
maar wat is de dood anders
dan naakt in de wind te staan en in de zon te versmelten?

En wat is het ophouden van de adem anders
dan vrij te zijn van de adem met zijn rusteloze eb en vloed,
zodat het omhoog rijst en God onbekommerd tegemoet kan gaan?
Alleen als je drinkt van de rivier van de stilte zul je inderdaad kunnen zingen.
En als je de bergtop bereikt hebt dan zul je beginnen te klimmen
En als de aarde je botten claimt pas dan zul je werkelijk dansen.

Khalil Gibran

Overpeinzing

Aan het eind van iedereen
is er meestal maar één vraag onbeantwoord gebleven.

Wat was de reden van mijn bestaan?
Ik heb gezien, gevoeld en gehoord
Ik heb kunnen lachen en ik heb gejankt.
Ik heb gewerkt en ik ben vrij geweest.
Ik ben bang geweest en blij,
gelukkig en ik heb getreurd.
Ik heb gevrijd en liefde ontvangen.
Ik heb kunnen juichen en ik heb emoties gehad.

Nu heb ik geen angst meer, alleen emoties.
Ik ben uitgespeeld met het spel des levens.
Nu vraag ik me af, was ik nuttig?
Maakte ik verschil?

Heb ik iets veranderd, word ik gemist?
Is er een reden om mij te missen?
Ik heb geen toekomst meer, alleen een verleden.
Ik dacht dat ik alles wist maar wat valt er te weten.

En dan terwijl de laatste gedachte weg zweeft.
Weet ik het antwoord:

IK HEB GELEEFD.

Met dank aan Janus Hanselman